Post Tagged ‘durf’

Bij het bedenken van de titel bedacht ik ook maar meteen de titel terug te laten komen. Ff peilen welke kant het allemaal op gaat en eventueel het richten van mijn pijlen bijstellen.

“Man up”

Menig maal zag ik het op verschillende ‘sociaal netwerk pagina’s’ voorbij komen. “Verman je”. Ik zou mij niet zijn als ik daar contradicties, invalshoeken of polen in zag. Aan de ene pool vind ik bijvoorbeeld “Verman je; laat de sociale- en maatschappelijke samenleving voor wat het is. Ga voor persoonlijk succes”. Vanuit een andere invalshoek luid de kreet: “Verman je; laat je ego gaan. Je weet toch wat er scheelt EN je hebt vaardigheden die iets kunnen betekenen in het verwezenlijken van lange termijn oplossingen?!?”.

In dat laatste lijk ik te blijven hangen. het past wel bij mijn gebrek aan ego. Kan of durf ik het eigenlijk wel? De vraag gaat op in beide gevallen. ‘Slave mentality‘ of dienstbaar naar mijn al dan niet sociale omgeving? Het weten wat ik kan en niet geeft mij een goed beeld van de beste positie die ik kan innemen in groepsverband. Ik ben die dienaar van mijn omgeving, punt uit. Maar het blijkt ook telkens dat ik in de ‘act de presence’ meestal niet thuis geef. Ik wil niet gezien worden. Ik wil niet dat men weet van mij lijkt het. Ik kan niet acteren, heb mijn hart op mijn tong. Alles wat ik mee heb gemaakt is deel van mij. Het is alsof men alles ziet, zo ervaar ik. En dan die idiote medeleven, zelfs met opponenten in conflicten. Ik lijk Jezus wel. Maar ik begin er wel moe van te worden. Is het verknipte arrogantie? ‘Wraak middels het mogelijk maken of verwezenlijken van mijn misgunners hun dromen’. “Het moet niet gekker worden”. Helaas. Dat werd het menigmaal uiteindelijk wel. Met name met ‘mijn eigen mensen‘. Was dat te weiden aan mijn afwezigheid in de ‘act de presence‘? ‘Under cover on the cover‘. Welk deel van die slogan stoorde mijn ‘klanten‘ het meest?

Heb ik het niet aan mij zelf te danken? Een KRS One verwoorde het ooit best aardig; ‘Zet je je zinnen op een arme gemeenschap, dan zal je arm blijven. Je zal jezelf blijven associëren met arm’. Of iets dergelijks. Ik zie het om me heen en in de spiegel dus uiteindelijk ook. Wat let me ‘doekoe te gaan maken‘? Ik kan daar heel duidelijk over zijn. Maar… waar heeft het me gebracht? Waar heeft het rekenen op sociale cohesie me gebracht. Wat leverde het op? En dan spreek ik niet, nog steeds niet, over het financiële verhaal. Waar kan ik mijn slaafse, dienstbare progressieve, passieve Afrikaans nationalistische, een tikkeltje socialistische ik nog kwijt als het niet eens in het zogenaamde putje van de maatschappij kan. Ik meende juist dat je bij het putje moest wezen om de boel te verstoppen!?!

Uiteindelijk komt het naar het oppervlak als je het ff niet weet: “Je bent zelf verstoppertje aan het spelen, Jay”. Ja. Zelfhaat in je gemeenschap is zo echt dat er argumenten zijn om die de rug te keren. Maar wat zijn de opties? Elke andere optie dan het aanpakken van zelfhaat of het gebrek aan liefde voor zelf is onderdeel van tenminste obstructie van de vooruitgang van je volk. Ja. Naar Afrika. Maar wat je Afrikanen waar je uiteindelijk zelf mee in aanraking komt? ‘Money’s to tight to mention’. En dat is een absolute no no. Je bent zonder geld niet welkom bij armen. Maar het zijn de armen van de armen die het geld voor de rijken bij elkaar schrapen.

Ik heb de plicht er iets mee te doen. Maar wat? Ga ik undercover door en neem ik mijn ervaringen mee mijn graf in? Ik ben de zekerheid dat het goed komt aan het verliezen als ik in een collectieve spiegel kijk. Wij zogenaamde negers, zogenaamde Afrikanen zouden zonder enige weerstand van de wereldbevolking in ovens en gaskamers belanden als bijvoorbeeld een USA in een NAZI natie zou omslaan. Voor zoiets gebeurt (ahum!) zouden we verenigd en georganiseerd moeten zijn. Eigen pers en media is een pure noodzaak.

Hoe ga je dat verwezenlijken als je jezelf niet eens kan, durft of wil presenteren?

“Man up!”